ب - پايانى كه پس از آن پايانى نباشد . در علم كلام براى اين دو جهت ( يعنى ازليت و ابديت خدا ) برهان آورده‌اند . ج - نارسايى چشمها از ديدن او ، زيرا چگونه ممكن است ممكن الوجود ، توانايى ديدار و مشاهدهء آن نيروى نامتناهى و به وجودآورنده و هستىبخش اين عالم را داشته باشد ! د - ناتوانى از توصيف و بيان وصفش ، زيرا كه تمام عبارات و الفاظ توانايى آن را ندارند كه به بعضى از اوصاف و نعوت او برسند . ه - آفرينش خلق از عدم و ايجاد موجودات بدون آن كه شريكى در آفرينش و يا شبيهى در عظمتش باشد . و اينك به بخش ديگرى از دعاى آن حضرت در وصف عظمت آفريدگار بزرگ گوش فرا مىدهيم : « الحمد للّه الّذي خلق اللّيل و النّهار بقوّته و ميّز بينهما بقدرته و جعل لكلّ واحد منهما حدّا محدودا و امدا ممدودا يولج كلّ واحد منهما في صاحبه و يولج صاحبه فيه بتقدير منه للعباد في ما يغذوهم به و ينشئهم عليه فخلق لهم اللّيل ليسكنوا فيه من حركات التّعب و نهضات النّصب و جعله لباسا ليلبسوا من راحته و منامه فيكون ذلك جماما و قوّة و لينالوا به لذّة و شهوة و خلق لهم النّهار مبصرا ليبتغوا فيه من فضله و ليتسبّبوا الى رزقه و يسرحوا في ارضه . . . » « 1 » ( 1 ) « سپاس خداوندى را كه شب و روز را به قدرت خود آفريد و به وسيلهء قدرت خويش ميان آن دو فرق گذاشت و براى هر كدام از آنها حد معين و امتداد محدودى تعيين كرد . خداوندى كه هر يك از شب و روز را در

--> ( 1 ) صحيفهء سجاديه ، قسمتى از دعاى ششم .